Pas toen het donker wegglipte kwam hij uit zijn schuilplaats. Hij keek schichtig om zich heen. Het was weg maar voor hoelang? In het ochtendlicht was hij een heel andere jongen. Als ik hem zou moeten beschrijven zou het een grote lichtbundel zijn, maar met één donker plekje. Voor iedereen houdt hij die plek verborgen, maar zij kan er wel doorheen prikken. Zij ziet die donkere plek wel. Het lukt haar alleen niet om tot hem door te dringen. Angstvallig houdt hij de donkere plek verborgen. Haar ogen vertellen hem dat hij het niet goed genoeg verborgen heeft. In de collegezaal gaat het licht uit. Het is volledig donker. Hij wordt bang. Daar komt het weer, hij voelt het. Daar staat hij weer in die enge straat. Er is geen lichte plaats waar hij heen kan. Er is geen weg terug. Hij moet het ondergaan. Ja het begint weer… Zijn voeten, zij benen, zijn mond, zijn hele lichaam leidde een eigen leven. Rennen, rennen zo hard als hij kon. De dood achtervolgde hem, maar hem ook weer niet. ZIJ was vijf jaar. Onschuldiger dan onschuldig. Hij moest naar haar toe. Het rennen wordt te vermoeiend, maar hij moest verder. De pijn in zijn lichaam werd ondragelijker. Daar hij zag hem zo duidelijk, daar stond zijn vader, maar hij was niet alleen. Die man leek zo erg op zijn vader, maar ook zo erg niet. Naast hem stond een klein meisje, gehuld in alleen haar dunne nachtjapon. Ze bibberde. Het was zo rond het vriespunt. 'Waar is het?' vroeg de man. Ik weet niet wat er met 'het' bedoeld werd. Op dat moment kon hij geen stap meer verzetten en zijn mond kon niet meer open of dicht. Als in slowmotion zag hij alles gebeuren. Machteloos moest hij toekijken. De man die zo verschrikkelijk op zijn vader lijkt, brengt een metalen buis omhoog. Het glinstert in het maanlicht. Een slag was genoeg. Het lichaam van de kleine onschuldige schokte en smakte tegen de grond. De man loste op in de duisternis. Langzaam kreeg hij weer grip op zijn lichaam. De tranen liepen over zijn wangen. Het levenloze, vijf jarige, lichaam lag op twee meter afstand. Hij knielde bij haar neer. Bloed liep over haar mooie hoofdje. Hij pakte haar op en drukte haar tegen zich aan. 'De stroom viel uit en toen het licht aanging lag hij hier.' Langzaam opende hij zijn ogen. Hij huiverde. Zal dit ooit verdwijnen? Ja zeker. Zij die door hem heen prikte, liep mee naar zijn huis. Gewoon om te voorkomen dat hij weer in die angst wereld kwam. Door zijn ogen had ze gezien wat hij moest doormaken. Toen ze er weer aan dacht maakte een misselijk gevoel haar meester. Ze liet het niet merken. Een grote bezorgdheid en angst woedde door zijn lichaam. Bang dat het donker wordt en opnieuw terug komt. Met grote huivering kijkt hij naar de schaduw van de boom. Snel loopt hij door. Even overvalt hem een grote angst, maar gelukkig is daar het licht alweer. Ja ze had het door. Daar was zijn huis. Hij bleef staan. Rustig kwam ze nader tot hem. Ze gaf hem een lieve zachte kus. Op het moment dat hun lippen elkaar raakte verdween de donkere plek. Als ik hem zou moeten omschrijven luidt het: Een lieve vrolijke jongen, één en al licht.